суббота, 31 января 2015 г.

English text 2

My wife is an economist.She works at the ministry of foreign trade too.She goes to the office every day.My wife doesn't learn english.She already knows english very well.She reads very many English books,magazines and newspapers.At the office she sometimes writes letters to foreign firms.She often translates telegrams from Russian into English.
My wife's also student.She learns German and is doing very well.She usually gets good  marks and is always in time for the lessons.She like's languages very much and is going to learn French next year.
My wife and i usually go home together.We do our homework in the evening we learn the new word's,read texts and do exercises.We also revise grammar rules.We sometimes speak English at the home.We speak about our work and our lessons


Իմ կինը տնտեսագետ է։Նա աշխատում է արտաքին նախարարությունում նույնպես։Նա գնում է աշխատասենյակ ամեն օր։
Իմ կինը չի սովորում անգլերեն։Նա շատ լավ գիտի անգլերեն։Նա կարդում է շատ անգլերեն գրքեր,ամսագրեր և լրագրեր։Երբեմն նա օֆիսում գրում է նամակ արտասահմանյան ընկերություններին։Նա հաճախ թարգմանում է հեռագրեր անգլերենից ռուսերեն, ռուսերենից անգլերեն։
Իմ կինը նույնպես ուսանող է։Նա սովորում է գերմաներեն և դա անում է շատ լավ։նա սովորաբար ստանում է լավ գնահատակններ և միշտ ներկայանում է ժամանակին։Նա շատ է սիրում լեզուներ և պատրաստում է սովորել ֆրանսերեն հաջորդ տարի։Իմ կինը և ես սովորաբար գնում ենք տուն միասին։Մենք մեր տնային աշխատանքները անում ենք երեկոյան։Մենք սովորում ենք նոր բառեր,կարդում տեքստեր և կատարում վարժություններ։Մենք երբեմն կրկնում ենք քերականական կանոններ։Մենք երբեմն խոսում ենք անգլերեն տանը։Մենք խոսում ենք աշխատանքի և մեր դասերին մասին։

English text 1

My name's Petrov.I live in the center of Moscow.I work at the ministry of foreign trade.I'm an engineer and i'm also student.Many engineers in our ministry learn foreign languages.I learn English.We have our English in the morning.We're at the lesson now.Jane is standing at the blackboard.She's writing an English sentence.We aren't writing.We're looking at the blackboard.We don't often write in class.Sometimes we have dictations.During the lesson we read our text-book and do lot of exercises.We don't often speak Russian in class.We speak English to our teacher.We usually speak Russian after classes.
What's your name?-My name's Smirnov.
Where do you work?-I work at the office.
What do you do?-I'm an engineer.
Do you learn French?-No i don't.
What language do you learn?-I learn English

Իմ անունը Պետրով է։Ես ապրում եմ Մոսկվայի կենտրոնում։Ես աշխատում եմ առևտրի արտաքին նախարարությունում։Ես ինժեներեմ և նաև ուսանող։Շատ ինժեներներ մեր նախարարությունում սովորումեն օտար լեզուներ։Ես սովորումեմ անգլերեն։Մենք ունենք անգլերեն առավոտյան։Մենք հիմա դասի ենք։Ջեյնը կանգնած է գրատախտակի առաջ։Նա գրում է անգլերեն նախադասություններ։Մենք չենք գրում։Մենք նայում ենք գրատախտակին։Մենք չենք գրում գրատախտքկի վրա։Երբեմն մենք մենք ունենումենք ստուգողականներ։Դասերի ընթացքում մենք կարդումենք տարբեր դասագրքեր և անումենք շատ վարժություններ։Մենք հաճախ չենք խոսում ռուսերեն դասարանում։Մենք խոսում ենք անգլերեն մեր ուսուցչի հետ։Մենք սովորաբար խոսումենք ռուսերեն դասերից հետո։
Ինչ է քո անունը-Իմ անունը Սմիրնով է
Որտեղես դու աշխատում-Ես աշխատում եմ օֆիսում
Ինչ ես դու անում-Ես ինժեներ եմ
Դու սովորումես ֆրանսերեն-Ոչ
Ինչ լեզու ես դու սովորում-ես սովորումեմ անգլերեն։

среда, 28 января 2015 г.

Բորխերթ

Բորխերթը ծնվել է 1921 թվականի մայիսի մայիսի 20-ին, Գամբուրգ քաղաքում:Իր առաջին ստեղծագործությունը նա գրել է 15 տարեկանում:
1941 թվականին  եկավ հրաման, որ նա պետք է գնա բանակ: Ռուսաստանում նա վարաքվել էր թոքաղտով: Կառավարությունը մտածելով, թե նա վարակվել է, որ բանակ չգնա, բանտարկում են նրան: Դատարանի որոշմամբ նրան դատապարտեցին մահապատժի:
1946 թվականին մահի շեմին կանգնած Բորխերթը իր կյանքի վերձին շաբաթներին գրում է իր ամենակարևոր ստեղծագործությունը<<Այնտեղ, դռնից այն կողմ>>«Draußen vor der Tür»

Արշիլ Գորկի

Արշիլ Գորկի (հայկական անունը՝ Ոստանիկ Սեդրակի Ադոյան) ապրիլի 15 1904 – հուլիսի 21 1948։ Աշխարհահռչակ ամերիկահայ նկարիչ, ծնվել է արևմտյան Հայաստանում՝ Վանի Հայոց ձոր նահանգի Խորգոմ գյուղում։  Նախնական կրթություն ստացել է Խորգոմի և Վանի հայկական դպրոցներում։ 1914 թ. մոր՝ Շուշանիկ Տեր-Մարտիրոսյանի և երեք քույրերի հետ գաղթում են Էջմիածին, ապա տեղափոխվում Երևան։ Ոստանիկը սովորում էԵրևանի թեմական դպրոցում, որտեղ ուսանում է նկարչություն և փայտի փորագրություն։ 1916 թ. մեծ քույրերը մեկնում են ԱՄՆ, 1919 թ. մահանում է մայրը։ Ոստանիկը և քույրը տեղափոխվում են Թիֆլիս, հետո Բաթում, իսկ 1920թ. մեկնում են ԱՄՆ։ 1922 թ. Բոստոնի նկարչական դպրոց։ 1924 թ. տեղափոխվում է Նյու Յորք, սկզբում սովորում է Ազգային ակադեմիայում, ապա Արվեստի կենտրոնական դպրոցում, որտեղ էլ 1926-ից 5 տարի դասավանդում է գծանկար և գեղանկար։ 1924 թ. Ոստանիկ Մանուկ Ադոյանը անվանափոխվում է Արշիլ Գորկու։

Կորտասար

Կորտասար- Կորտասար (Cortazar) Խուլիո (ծնվել է 26.8. 1914 թվական, Բրյուսել - 1984, Փարիզ), արգենտինացի գրող։
1951 թվականից ապրում է Փարիզում։ 1949 թվականին հրատարակել է «Թագավորներ» դրաման։ «Գազանանոց» (1951թվական), «Խաղի վերջը» (1956 թվական), «Գաղտնի զենք» (1959 թվական) պատմվածքների ժողովածուներում և «Շահումներ» (1960 թվական) վեպում կան ֆանտաստիկայի տարրեր։ «Դասակարգ խաղալ» (1963 թվական) վեպը մի փորձ էր 60-ական թվականների լատինաամերիկյան գրականության մեջ մտցնելու նեոավանգարդիզմը, որի սկզբունքները զարգացվեցին «Մեկ օրվա շուրջը 80 աշխարհներում» (1967 թվական) գեղարվեստական- հրապարակախոսական ժողովածուում, «62 մոդել հավաքման համար» (1967 թվական), «Վերջին ռաունդը» (1969 թվական) վեպերում։

воскресенье, 21 декабря 2014 г.

Մեծ Մհերի կռիվը Մսրա Մելիքի դեմ

։                                Մեծ Մհերի կռիվը
։                                Մսրա Մելիքի դեմ
։                                              1
Այս ժամանակ դեռ ապրում էր Մըսրա Մելիքը։
Մըսրա Մելիքը լսեց Մհերի քաջության մասին և կատաղեց.
Սասունը Մելիքի պարտապանն էր։
Սակայն Մհերը դրա մասին չգիտեր։
Մելիքին հարկ չէր ուղղարկում։
Մըսրա Մելիքը հրամայեց,
Ասելով.-Գնացեք Սասուն.
Ասեք,որ Մհերը պտրաստություն տեսնի։
Ես և Մհերը պիտի կռվենք
Մըսրա Մելիքի փահլևանները եկան,ասեցին,
-Մելիքը քեզ հետ կռվել է ուզում։
Մհերը ասաց.-Կռի՞վ է ուզում.
Թող գա,տեսնենք ի՞նչ է ուզում մեզնից։

Այստեղ Ձենով Հովանը ասաց.-Մհե՛ր,
Եղել պատվավոր մրդ,խելքդ արդեն հասնում է,
Հեծիր,գնա Մըսըր,Մըսր Մելիքի մոտ։
Մելիքի հետ հարգանքով վարվիր,
Մարդկանց ճանաչիր,մարդկանց հետ շփվիր,
Խնդրի,թող մի բան էլ մեր հարկերը պակասեցնի.
Մեր հարկերը շատ են,չենք կարողանա տալ։
Մհերը դարձավ,ասաց.
-Աստված տունդ չավիրի,Հովան,
Մենք չգիտենք,դու ել չասես,
Որ մեր հարկը Մելիքին ենք տալիս։
։                                       

Էյֆելյան աշտարակ

Էյֆելյան աշտարակ (ֆր.՝ La Tour Eiffel), երկաթյա վանդակավոր աշտարակ՝ տեղակայված Մարսյան դաշտում՝ Փարիզում։ Այն անվանվել է ի պատիվ ճարտարապետ Գուստավ Էյֆելի, ում կազմակերպությունն էլ հենց ծրագրել և կառուցել է աշտարակը։ Այն վեր է խոյացել 1889 թվականին, մինչդեռ հենց նույն թվականին էլ դրվել է նրա հիմքը Համաշխարհային տոնավաճառի ժամանակ։ Հենց սկզբից էլ այն քննադատվել է ֆրանսիացի մի շարք առաջատար արվեստագետների և մտավորականների կողմից իր դիզայնի համար, սակայն ժամանակի ընթացքում այն դարձել է և Ֆրանսիայի համաշխարհային տարբերանշանը, և աշխարհի ամենաշատ ճանաչված կառույցներից մեկը։[1] Այն հանդիսանում է Փարիզի ամենաբարձր կառույցը, ինչպես նաև ամենաշատ այցելված հուշակոթողն ամբողջ աշխարհում։ Միայն 2011 թվականին աշտարակն է բարձրացել 6.98 միլիոն մարդ։ 2010 թվականին աշտարակն ընդունեց իր 250 միլիոներորդ այցելուին։[2]
Էյֆելյան աշտարակի դիզայնի գաղափարն առաջացել է Մյորիս Կյորիզենի և Էմիլի Նուգիենի մոտ, որոնք երկուսն էլ ավագ ճարտարապետներ էին Գուստավ Էյֆելի ձեռնարկությունում։ Նրանք այդ մտքին էին հանգել այն բանից հետո, երբ սկսել էին քննարկել քաղաքի կենտրոնում դրվելիք մի հուշարձանի մասին, որն առաջադրված կլիներ 1889 թվականի Համաշխարհային ցուցահանդեսում, և որը կխորհրդանշեր Ֆրանսիական Հեղափոխության 100-ամյակը։ 1884 թվականի մայիսին Կյորիզենն, աշխատելով տանը, կազմեց աշտարակի ուրվագիրը, որը նկարագրեց որպես «մի մեծ պիլոն՝ կազմված չորս վանդակավոր երկաթյա ձողերից հիմքում միմյանցից որոշակի հեռավորության վրա տեղակայված, որոնք կմիավորվեն գագաթում, և որոնք միմյանց հետ կապված կլինեն մետաղյա կապերով ու միացումներով ամեն որոշակի բարձրությունը մեկ»[3]։ Սկզբում Էյֆելը ցուցաբերեց փոքր հետաքրքրություն, սակայն ինչպես ժամանակը ցույց տվեց, նրան չէր հետաքրքրել ծրագիրը, քանզի հետագայում անտարբեր էր դրա նկատմամբ։ Երկու ճարտարապետները դիմեցին Ստեֆեն Սովեստրի օգնությանը, ով ձեռնարկության ճարտարապետական բաժնի պետն էր։ Նա հիմքին ավելացրեց դեկորատիվ մասեր, ապակյա պավիլիոն առաջին մակարդակում և այլ զարդարանքներ։ Նոր տարբերակը մեծացրեց Էյֆելի հետաքրքրությունը։ Բանը հասավ նրան, որ Էյֆելը գնեց Մյորիս Կյորիզենի, Էմիլի Նուգիենի և Ստեֆեն Սովեստրի հեղինակած դիզայնի պատենտի իրավունքները։ Էյֆելի կազմակերպության անվան տակ այն հանդես եկավ 1884 թվականի աշնանը կայացած Դեկորատիվ Արվեստների ցուցահանդեսում։ 1885 թվականի մարտի 30-ին Գուստավ Էյֆելը պաշտոնապես ներկայացրեց աշտարակի ծրագիրը Ճարտարապետների Հասարակական կազմակերպությանը (Société des Ingiénieurs Civils)։ Աշտարակի տեխնիկական խնդիրները քննարկելուց և դրա պրակտիկ օգտագործման ձևերը շեշտելուց հետո Գուստավ Էյֆելն ավարտեց իր խոսքը՝ նշելով, որ աշտարակը կխորհրդանշի[4] ոչ միայն արդի ճարտարապետական արվեստը, այլև արդյունաբերական և գիտական հարյուրամյակը, որում մենք ապրում ենք. աշտարակը կխորհրդանշի տասնութերորդ դարի գիտական ձեռքբերումները և 1789 թվականի Ֆրանսիական հեղափոխությունը՝ ի նշան ֆրանսիացիների երախտագիտության։